In de schilderijen van Barbara Wijnveld (1972) vormt het zelfportret het fundament. Hierbij speelt gelaagdheid, vanuit zowel letterlijke als figuurlijke motieven, het voornaamste uitgangspunt.

Wijnveld werkt vanuit een terugkerend zelfbeeld, dat zij telkens aanpast aan een specifieke sfeer. Haar schilderijen tonen vaak een optelsom van haar portret vermengd met dat van een ander persoon, dat veelal een publiek of iconografische figuur betreft. Een voorbeeld hiervan is het werk ‘Smile (heartbroken)’, waarbij de kunstenares de contouren van het wereldberoemde portret De Mona Lisa als leidraad heeft gebruikt. Met deze werkwijze gaat Wijnveld in op ons vermogen en verlangen om ons in te leven of te personifiëren met anderen. De keuzes die zij maakt voor de onderwerpen van haar werk, leiden Wijnveld naar herkenning van een aspect van haarzelf. Ze stelt zichzelf voor in diverse hoedanigheden, met uiteenlopende gedragingen en emotionele toestanden.

 
Voor haar recente werk vormen voornamelijk vrouwelijke iconen van de populaire cultuur de inspiratiebron. De schilderijen tonen onder andere vermenging met bestaande afbeeldingen van Charley Toorop, ‘Statue of Liberty’ en Betty Page. In het werk ‘Dr. Dr (Pure Cut)’ combineert ze haar portret met dat van Ursula Andress in de rol van Honey Rider in de James Bond klassieker ‘Dr. No’.

De letterlijke gelaagdheid in het werk blijkt uit haar werkwijze. Wijnveld legt zich uitsluitend toe op sterk verdunde acrylverven in de drie primaire kleuren: rood, geel en blauw. De verf brengt ze in transparante lagen aan op het doek. Door het ‘stapelen’ van laag over laag, creëert Wijnveld een wijde schare aan kleurnuances. De opbouw van lagen levert intense kleuren op. Deze manier van werken noemt zij ‘rekenen met kleuren’, waarbij de drie primaire kleuren als ‘het rekenmateriaal’ gelden. Op deze wijze heeft zij het gehele kleurenspectrum tot haar beschikking. De druipers op het doek zijn een gevolg van deze schildertechniek. Wijnveld zet deze bewust in als beeldelement. Zo stuurt ze de aandacht van de beschouwer naar het schilderproces.